Bjørnstjerne Bjørnson
Ji Wîkîpediya
Bjørnstjerne Martinius Bjørnson (* 8'ê kewçêrê 1832 li Kvikne (Tynset), Hedmark, Norweg; † 26'ê avrêlê 1910 li Parîs) polîtîker û helbestvanekî navdar ê Norwegî bû. Herwekî nivîskarê sirûda neteweyî ya Norwegê û xelatwergirê Nobelê, beşa wêjeyê bû. Sala 1903'î de xelata Nobelê werdigire.
[biguherîne] Jînenîgarî
Xwandina dibistana amadeyî li Osloyê bidawî dike û dest bi karê rojnamegeriyê dike. Henrik Ibsen nasdike û ew bandora xwe lê dike. Navbera salên 1857 û 1859 de gerînendetiya şanoya Bergenê dike. Li Almanya û Îtalyayê dijî û dixebite. Salên 1881-1882 li DYAyê û ji 1882 heya 1887 jî li Parîsê dijî. Cih û civatên ew lê dima, bandora kûltûr û neteweparêziya Norwegî lê dima. Ew sala 1903'î de dibe yekemîn kesê Skandînavî yê Nobelwergir.
[biguherîne] Berhemên wî
- Synnøve Solbakken, vegotin, 1857
- Mellem Slagene, di navbera qurbaniyê de, 1857
- Halte-Hulda, 1858
- Arne, 1859
- Smaastykker, 1860
- Kong Sverre, 1861
- Sigurd Slembe, 1862
- Maria Stuart i Skottland, 1864
- De Nygifte, 1865
- Fiskerjenten, 1868
- Digte og Sange, 1870
- Arnljot Gelline, 1870
- Fortællinger I-II, 1872
- Brudeslaaten, 1872
- Sigurd Jorsalfar, 1872
- Kong Eystejn, 1873
- En fallitt, 1875
- Redaktøren, 1875
- Magnhild, 1877
- Kongen, 1877
- Leonarda, 1879
- Kaptejn Mansana, 1879
- Det nye System, 1879
- Støv, 1882
- Over Ævne. Første Stykke, 1883
- En Hanske, 1883
- Det flager i Byen og paa Havnen, 1884
- Geografi og Kærlighed, 1885
- Paa Guds Veje, 1889
- Nye Fortællinger, 1893
- Over Ævne. Andre Stykke, 1895
- Lyset, 1895
- Paul Lange og Tora Parsberg, 1898
- To Fortællinger, 1901
- Laboremus, 1901
- På Storhove, 1902
- Daglannet, 1904
- Mary, 1906
- Når den ny vin blomstrer, 1909
