Xwedabanû

Xwedabanû xwedawendeke jin e. Xwedabanûyan di gelek olan de hatine perestin û hîn jî tên perestin. Ew pir caran adanî, dayiktî, jiyan û mirinê, an erotîkê nûner dikin, lê di heman demê de xwedabanûyên şer, derya, zanîn û hîkmetê jî hene.

Wate

Xwedabanû, mîna xwedawendên mêr bi hêza xwe ya çêkirinê, pir caran bi efsaneyên li ser afirandina cîhanê ve têne girêdan.Prensîba jinane bi zayîn û afirandinê ve girêdayî ye.Ev yek belkî bûye sedema ramanên pir kevnar ên xwedabanûya dayik an xwedabanûya erdê. Ev yek bi qasî 100 heta 200 peykerên Venûsê yên ji Paleolîtîka Jorîn (ji dora 40,000 sal berê, mînak, Venûsa Hohle Felsê) tê nîşandan - fîgurên piçûk ên jinên tazî yên bi taybetmendiyên fîzîkî yên berbiçav. Lêbelê, ev şîrove bi piranî ji hêla arkeologan ve tê redkirin.^[1]

Çavkanî

^ Russell Dale Guthrie: The nature of Paleolithic art. University of Chicago Press, London 2005, S. 368. Guthrie bezieht sich hier auf Martha Ann, Dorothy Myers Imel: Goddesses in world mythology. ABC-CLIO, Santa Barbara, Calif. 1993 / New York 1995. Vgl. zur Einordnung und Bewertung ferner (von Guthrie rezipiert) Lynn Meskell: Goddesses, Gimbutas and ‚New Age’ archaeology. In: Antiquity. 69/262, 1995, S. 74–86.

[1] Russell Dale Guthrie: The nature of Paleolithic art. University of Chicago Press, London 2005, S. 368. Guthrie bezieht sich hier auf Martha Ann, Dorothy Myers Imel: Goddesses in world mythology. ABC-CLIO, Santa Barbara, Calif. 1993 / New York 1995. Vgl. zur Einordnung und Bewertung ferner (von Guthrie rezipiert) Lynn Meskell: Goddesses, Gimbutas and ‚New Age’ archaeology. In: Antiquity. 69/262, 1995, S. 74–86.

[1]