Mewlûda Melayê Batê

Ji Wîkîpediya, ensîklopediya azad.
Jump to navigation Jump to search

Mewlûda Melayê Bateyî an Mewlûda Kurdî helbesta Melayê Bateyî ye ku di hemû mihrîcanên rojbûna Mihemed Pêxember de tê xwandin. Ev helbest dîrokî û wêjeyî ye. Her neteweyek bi zimanê xwe mewlûd gotiye û ev jî ya kurmancî ye. Ya zazakîEhmedê Xasî gotiye. Seydayê Tîrêj jî mewlûdek kurmancî gotiye lêbelê Mewlûda Batê ji hemûyan girîngtir e[1]

Mewlûda Melayê Bateyî[biguherîne]

Hemdê bê hed bo Xudayê 'alemîn

Ew Xudayê da ye me dînê mubîn


Em kirîne ummeta xeyr-ul beşer

Tabi'ê wî muqtedayê namiwer


Ew Xudayê malikê mulkê 'ezîm

Daye me mîrasa Qur'ana Kerîm


Dînê me kir kamîl û nî'met temam

Ye'nî da me Ehmed û dar-ûs-selam


Ew Xudayê bê nezîr û zulcelal

Bê mîsal û bê heval û bê zewal


Raziqê bê dest û pa û mar û mûr

'Alimê sirra negotî der sudûr


Karîsazê bende û sultan-î-can

Rahîm û Rehman, letîf û mîhrîban


Asîmanê bê sitûn wî kir pedîd

Sûretê ba xal û xet wî aferîd


Hêvîdar in em ji te Şahê Kerîm

Îhdîna ya Reb sîrat-el-musteqîm


Nê ji me sûc û xeta tên û sîtem

Lê ji te îhsan û xufran û kerem


Ya Reb îmanê dixwazîn em mudam

Jêrê ala ya Muhemmed wesselam


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi 'işq û şewqek hûn bibêjin esselat


Ber tu ba da her zeman û an û hîn

Ey Muhemmed sed hezaran aferîn


Ey şefî'ê darû yê her 'îlletê

Dîde û bînahiya vê ummetê


Destigîr û mustexasê her dû kewn

Bo gunehkaran penah û puşt û 'ewn


Sellî ya Rebbî 'ela xeyr-îl-beşer

Ta hebin teyr û bixwînin ber şecer


Ew hebîbê rohnîya heft asîman

Herdû 'alem qalib, ew ruh û rewan


Xak-î-payê Ehmed ew Beyt-ul-Heram

Lew şerîf in Zemzem û Rukn û Meqam


Sellî ya Rebbî 'ela xeyr-îl-wera

Ma tesîrûş-şemsû fîs-seb'-îl-'ûlla


Fexrê Îbrahîm û Îsmaîl û Nûh

Mustefa yê bawefa yê bafitûh


"Ma remeyte îz remeyte" goşidar

Destê wî destê Xuda der kar û bar


Sellî ya Rebbî 'ela xetmîr-rusul

Ma yemûc-ûl 'aşîqûne fîs-subul


Ew kelîmê xweşnewayê çerx-î-tûr

Daxîdar im bo wî sîmayê bi nûr


Ey şefî'ê sahibê alayê hemd

Min hene bê hed guneh, nisyan û 'emd


Lê mi hêvî wasiq e dê ez feqîr

Jêrê alaya te bim roja 'esîr


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi 'işq û şewqek hûn bibêjin esselat


Her kesê gûhdarê Mewlûda Nebî

Dergehê mîzgînîyan dê lê vebî


Gotî wî Pêxamberê 'alî sifet:

Mewlûda min her kesê mezin biket


Ez şefî'ê wî me roja mehşerê

Dê vexwut ew tasek ava kewserê.


Serfê Mewlûda mi yek dirhem pere

Hemberî yek kohê zêrê ehmere


Fî sebîl-îllah bibexşî ber feqîr

Qedrê Mewlûdê bizanin hun kebîr


Hem ji bo Bekr û 'Umer hat ev xeber

Hem ji 'Usman û 'Elî çêbûn eser


Dîrhemek bêt serfê Mewlûda Nebî

Xêrekî mazin ji bo hasil dibî


Hem ji Şeyxan bû rîwayet ev xeber

Şeyxê kerxî, Fexrê razî, ba diger


Her kesê hazir biket ew yek te'am

Ba buxur û şerbet û qedrek temam


Gazî ket îxwan û hilbîtin çira

Bête xwendin Mewlûda xeyr-ul-wera


Tête heşrê ew digel xelqê berî

Ye'nî ba Pêxamberanî enwerî


Herçî bînît, hindî tiştê xwarinê

Dê mûbarek bît li ber vê xwendinê


Bête xwendin ger li yek sikke-dîraf

Dê mûbarek bin derahim bêne zaf


Bête xwendin ger li avê, yê vexwet

Rehm-î-nazil cumleyê 'îlett dibet


Her cihê lê bête xwendin rehme lê

Dê Melek bibin tijî wê menzîlê


Xanîyê lê bête xwendin ev sela

Dê bibîte ba'îsê def'a bela


Bo xudanê zadî yû bo hemnişîn

Her selatan dê bidin kerrûbîyîn


Dafi'ê cumle hesûdê çav xirab

Der mezarê sehle lê redda cewab


Pirr kesan dîtin keramat û eser

Ji xwendina Mewlûda xeyr-il-beşer


Her wekî hatîye gotin bê hîsab

Lê neşçm bêjim ji tetwîla Kîtab


Qedrê Mewlûdê nizanim bêjim ez

Lêk hişiyar bin nebîte cerge-bez


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Girtî yek qebde ji nûra Xwe Xuda,

Gote wê: "Kûnî Hebîbî Ehmeda".


Hêj ne erş û ferş û kûrsî û qelem

Hêj ne lewh û Enbîyayê muhteşem


Saliha tesbîh kir nûra şigerf

Şeş mîet elf û çihar û bîsti elf


Paşî bo wî çêkirî dwazdeh hîcab

Her yekî xwiştir ji yadî bê hîsap


Qudret û te'zîm û mînnet, merhemet

Hem se'adet hem keramet, menzîlet


Hem hîdayet hem nubûwwet, rîf'ete

Ta'ete yazdeh, şefa'et temmete


Her yekî westabû tê da çendî sal

Lê 'eded-mespare 'ilmê Layezal.”


Her yekî tesbîhekî xas û cuda

Daîmâ tesbîh xwendin bo Xuda


Paşî avête çihar behrê mezin

Wî Xuda yê “Layezalê” îns û cin


Behrê nusret, sanî behrê merhemeh

Behrê qudret, behrê îrfan, în hemeh


Çûn ji behrê me'rîfet ew hate der

Qetre jê werya bi îlham, ew qeder


Sed hezar û hem çihar û bîst-i elf

Her yekî bû yek Nebîyyê dil-şigerf


Paşê Wî çêkir ji nûra namiwer

Cewherek, lê kir nezer ew bû du ker


Nisfê ewwel dayê çavê heybetê

Nisfê sanî dayê çavê şefqetê


Nisfê ewwel bûye behr û her li vî

nê ji tirs û heybetê qet nanivî


Hem kelî ew behr û kef da û dûxan

Kef bûye erd û dûxan bû asîman


Nivîka di çêkirin jê çari çîz

'Erş û kursîyyû qelem, lewhê temîz


Hate emrê “Padîşahê Layezal"

Malîkul mulkê Celîlê Zul-celal:


“Ya qelem binvîs bi emrê Padîşah”

“Ez çi binvîsim? biferma ya Îlah!


Qale: "Ûktûb Laîlah îlla ene",

Hem Muhemmed Qasidê emrê min e.


Sacîd û bêhiş girî sed sali dî

Ser hilîna got Îlahî seyyîdî


Ez dizanim Laîlah îlla Tu yî

Ew Muhemmed hemberê îsmek bûyî


Kijke ya Sultanê ba cud û kerem?

Padîşahê sermedî got: Ya qelem.


Ger nebûya ew Muhemmed, lewh û 'erş

Min netîna ne wucûdê ta bi ferş


Ney tû ney Cennet û narê mezin

Cumle eşya min ji bo Wî çêkir in


Muhbetê hîngavt û şeq bû ew qelem

Ma li ser lewhê nivîsê dem bi dem


Serxweş û şûkranê Wî navê şirîn

Paşê ba îlhamê Rebb-êl 'alemîn


Gotî ewwel: -Ya Muhemmed Es-selam

Hem Eleyke gotî Rebbê “La yenam.”


Da cewaben 'en Hebîbê-l Îzzetê:

We Eleyke Es-selam û Rehmetê


Bûye Sunnet lew selam û redd e ferd.

Cûmle ehwal paşê hingê kirne erd.


Wî nivîsî pêkve Ummet qencîkar

Cennetîyyû 'esîyan dê biçne nar.


Ummeta Ehmed nivîsî ehlê Nûr

Ummet-un muznîbet-un Rebb-ûn xafûr


Cumleê ehwalê 'alem bêş û kem

Wî nivîsî borî yû hişk bû qelem


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Çûn îradet hate sultanê refî'

Çêkirî Adem bi vî şiklê bedî'


Emrî hate goşê Cibrîlê Emîn:

Qebde'ê bîne ji beyda'ê zemîn


Ew dilê erdê û hem hûsn û biha

Zîneta meknûn û dûrra bê biha


Hatî Cebraîl li ba emrê Letîf

Çengekî axê ji wê qebra şerîf


Girt û ba tesnîmê safî kir hevîr

Têkveda heta ku ew qenc bû xemîr


Bu wekî dûrra sipî wê se'atê

Xewte da der çûyibarê Cennetê


Emrê Cebraîl kirî paşê çûnan

Wê bi gîre der zemîn û asîman


Behr û berr û şerq û xerbê 'alemê

Hate gêran hêj ne behsa Ademê


Nê hezaran Salê çûne axîrî

Ew nebî bû Adem hîj av û herî


Paşî hingî xaliqê her sûretê

Çêkirî Adem bi destê qûdretê


Pif kirî ruhê xu ew bû nazenîn

Lew Melek hatin ji bo wî sacidîn


Bû xezîne ew ji bo dûrra yetîm

Danîye pişta wî ew Nûra 'Ezîm


Paşê bir avête baxê Cennetê

Xeyrî darê jê bixwe j' her nî'metê


Sef bi sef westane pişta wî Melek

Nazirê Nûra Muhemmed ew Melek


Gotî Adem ew Melaîk bo çi her

Wî li pişta min dikin daîm nezer


Rebbê 'alem gotî Adem ey mûlî

Tu ji bo Nûra Muhemmed hamilî


Ew Hebîbê Min di pişta te zuhûr

Lew Melek têne temaşeyê ji dûr


Gotî Adem ey Xuda wendî felek

Min divêtin bêne pêş min ew Melek


Hem bi fermana Xuda wê se'atê

Nûr ji piştê hate nîva cebhetê


Hin dibêjin hate tilya şahidê

Lê heqîqet her dizanitin Xudê


Mislê rojê hatîye ew ca felek

Hem teheyyur Adem û hindî Melek


Gotî Adem ya Rebb ew Nûra qebûl

-Ma te tiştek? Gotî Eshabê Resûl


Gotî Adem: -Ya Îlahî qenc e bêt

Bête tilyan her çi maye, Min divêt


Nûra bû-Bekir di wastayê 'Umer

D' bunser û 'Usman di xunser musteqer


Hate îbhamê dibên nûra 'Elî

Şu'lê da tilyan û Cennet muncelî


Hatî Hewwa û nezer da nûrî saf

Gotî: - Ya Adem çi nûre pir şefaf ?


Gotî Nûra yek Nebî yê mezin e

Seyyîd û hem serwerê nesla min e


Çûnkî bê emrê ji Adem bû zîhar

Nûr ji enyê hate piştê bû sitar


Nê ji darê xwarin herdu kan şîrîn

Hûlle ê Cennet ji bejnê da firîn


Îhbîtû mînha cemî'en hate emr

Adema dî pêkve lakîn bi sebir


Der „Seren" dîbê bi erdê ket girî

Çend salan rohnîkê wî bûne herî


Rohnîkê wî şîn kirin dar û nebat

Çûn di erdê da û pa û mayi mat


Pir girî û xweş girî bê hed gelek

Newhe ê „înna zelemna" çû felek


Rojekê ew der sûcudê bê mefer

Pir girî û hem li erşê kir nezer


Dît nivîsî „La îlahe-îlellah

Ba Muhemmed ba Resûlellahê Şah


Got: - bi heqqê an Muhemmed key, te, neqş

Wî kirî ba Îsmê Xu ber saqî 'erş


Tu bi xufranê min ê bêçare, ah.

Hate Cebraîl li ba emrê Îlah


Ser hilîne Adema 'Efwa Celîl

Bo te hat û rabe ey zîba cemîl,


Hurmeta navê Muhemmed an Resûl

Tewbeya te bû qebûl û her qebûl.


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Çûn ji Adem nûra Ehmed bû cûda

Hate puşta Şîsê burhan-ul hûda


Hate eslabê bûtûnî tahir e

Qet nebû yek jî, xerab û facir e


Fewqê 'Ednan ta ji Adem îxtîlaf

Tê heye lew bî tîfaq e ev mesaf


Jêrî Ednan ta ji 'Ebdullah guhest

Bîst û yek babin, hemî rast û durust


Hin yekî ‘Ednan û Me'd û hem Nezar

Mudr û Îlyas in bizan ey goşîdar


Mudrîke paşê Xûzeyme taze 'eyş

Hem Kenen e paşê Nedr e bû Qureyş


Malîk û hem Fehr û Xalîb hem Lûwey

Ke'b û Mûrre hem Kîlab û hem Qusey


Hem ji puşta wî Quseyyê pak û saf

Ew emanet hate nik 'Ebdûlmenaf


Hem ji nik 'Ebdulmenaf ew muxtefî

Hate pişta Haşim ew Nûra sefî


Hem ji Haşim bû emenet munqelib

Hate bû mêhvanê 'Ebdulmuttelib


Sîlsîla wî ta bi Adem da û bab

Pêkve di biçne bihîştê bê hîsab


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi 'işq û şewqek hûn bibêjin esselat


Hem ji Abdûlmuttelîb bû hamîle

Fatîme hem mûdde teş bû kamîle


Ji bo Abdullah bi hûkmê sabîqe

Nûra Ehmed der cebîneş barîqe


Mazharê nûrâ Mûhemmed hatî ew

Pâk û nûranî mûeyyed hate ew


Girtî xwinê cûbbe ê yehya çûnar

Wê demê bû yek şehîdê bê şûwar


Hişkê bû ew xwinê birin rûzîgâr

Tâ wûcudê Abdullahê namîdâr


Taze bû ew xwin û mercân bune rêz

Rahibân got ay û way exbarê nêz


Wextê rabit Ehmedê alî alem

Nasixê tewrat û încil û sanem


Hat xudanê seyf û Qur’ana mûbîn

Xwinê Yehya bû nîşana wî yeqîn


Lêk vegeryan hem sûal û hem cewab

Way û weylê kefte nav ehlê kîtab


Wan yeqî kir Abdullah hate wucûd

Ba’adawet qast kirin qetla wî zûd


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Ehlê kizb û ehlê zûr û îftira

Çendî carân hatine um-mûl qura


Abdullah der hivzê sultanê wedûd

Nûra Ehmed dafi’ê şerrê yehûd


Abdullah mezin bu ba nâz û delal

Canê Abdûlmuttalib ew meh û sal


Xweş divê babê azîzê maderê

Rohnîya malê û zîba esmerê


Şikl û sîma mislê bedrâ asîman

Nazik û ranâ û nûra xanedan


Dîlber û mehbûb û şîrîn wek şeker

Herkesî ew dî û dil lê bu duker


Dohtî çâkanî kureyş û hem ereb

Muntezir bun pêkwe bo wî roz û şeb


Her yekî hîvî dikir ew bit qebûl

Ba yekî wî qet neda meylâ wusul


Bu di aza ew ji fikrî în û an

Yumnî nûra Ehmedî bûba sîban


Rojekî wî gote babê ey emîr

Saeta ez biçme betha û sebîr


Min ji piştê tê te der nûrek mezin

Radibitê ser serê min ew ji min


Ez di bînim minqasim bu ew duker

Yek di şerqê yek di xerbê çuye der


Tête vehcespân û çapûk bide reng

Tête ser yek mislê ewrê taze reng


Ez dibînim asîman buye dû şeq

Radibit ew nurê ta bi heft tebeq


Tête veh-fil- halî zanalî maqam

Ez dibînim tête piştamin temam


Seata rûnim li ser mehda zemîn

Min acaîp tête pêşmin aferîn


Hem ji erdê tête semê ev kelam

Wî digelte Ehmed wes-selam


Her çi darê hişkê ez çume binî

Bu hîşîn kesk ji bekan pir xenî


Bû sî û sewan li ser min nagîhan

Ez ku çum bu hişk û bê belk û xûsan


Ew remz û hale babo bêje min

Gote babî rohnîya çavê di min


Çavê min mizgîn l ite ey nazenîn

Dê ji te zahir bitin şahê emîn


Hêvîya min wasiqe Dê radibîtin

Ekrêmê alem ji te peyda bitin


Eşrefê mexlûk û siltanê cîhan

Dê ji te zahir bîtin bê şik bi zan


Min dîye der xewab û mame mûntezer

Ehmed ji pişta teye canê peder


Çûnkî Ebdillahê rabû pâkî zat

Xweş li qetla wî cihûdan kir xebat


Rahib û ehbar û hem ehlê kîtab

Ji agirê kerbê hemî bune kebab


Hatine heftê cihûd ez milkê şam

Taze beyat best û ehd dane temam


Cengî û merdê dila wer şûreger

Pêkve xwarin sund û bestên taze şer


Ta neêtê kuştin ew zîba heram

Yek ji me naêtê ax û milkê şam


Rahê sehra girt ewanê kîne dûz

Mislê kûndê her bi şev çune birûz


Zû gihîştin çune dorâ mekkihê

Ketne bestan mislê ava bin kehê


Da bibîn kengî dê bêtin firsatê

Newbedar ketne kenarê heyşetê


Rojekî wan di bi çolêde meşî

Talibê neçîr û ahûyê xweşî


Wan ku di raburî Evdillah çunan

Ba tenê tenha bi çolêde rewan


Firseta xwe dîn û rabun şûr û hesin

Çun di payde mislê gûrê dev bi xwîn


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Hem di wê rojê li sedyê bu weheb

Yanî babê Emîna alî neseb


Çun seda hat û weheb lê kir nezer

Hate Evdillahê qewmê xwînceger


Refde gûrkek hate berxê newciwan

Lê belê hişyare lê zîba şivan


Nagîhan fikrî weheb di ji asîman

Hate xwarê leşgerê rewhanîyan


Xeybeyanê keksê puşî gulîzar

Hatin û jêk rakirin ew tar û mar


Terfetûl eynê cihûd berbat kirin

Wan ji iqlîmê cîhan winda kirin


Seata sirrê ji xeybê dî weheb

Maye heyran û fe maye der eceb


Çun ji Evdillahê dît ew sir û hal

Xweş li lewhê dil nivîsî ev xeyal


Ger qebul ket min daye wî Emîna

Pak û masûmê hebîb û mûqîma


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Paşî wê sirra azîm û nûr û tab

Nazîlê qelbê weheb bu îttirab


Çapûk û çespan vegerya hate mal

Wî hîkayet got ji bo mala xwe hal


Hem hîkayet ji bo zewcê weheb

Hem keramet hem ji cenga bûl-eceb


Gote zewce qence qasit bî ji min

Rabî bî çî xanedana der mezin


Bêje Evdilmittalîb min Emîna

Wê li nîk zîba afîfa mûqîna


Gotî Evdillah bi bitin ew qebûl

Temşîyet dê bit û çê bît usûl


Nazik û sîma xweş dîlber ewe

Layiqê wî babê ta wî her ewe


Hatî Evdîlmûttalîb kir ba xeber

Hem di Evdillahi hûbbê kir eser


Gotî dayê rabe ey zîba xîsal

Zewceyê bo min bi xwaze bes delal


Ba cemal û ba kemal û ba edeb

Xweş eda şîrîn lîqa alî neseb


Zu di rabu Fatîma dil şadî man

Mazirê ber suretê gûlçehre kan


Pir şepal û gûl rixanê taze eyş

Sakînanê perdeyê alê qûreyş


Dil newa û pêkve naz û qende leb

Kes nedî şîrîntir ez binta weheb


Emîna gûl bu di gûlzarê cemal

Hûsnî û bê hed qad û qamet ittîdâl


Dê çi bêjim ez cemal û marîfet

Walidê Ehmed bese her ew sifet


Fatîma dît û vegerya da mina

Gote Evdillahê behsê Emîna


Mislê wê nebûn şepal û nazenîn

Nê di dînyê ne di firdewsa berîn


Carîdî çu dît û ew nazik nîhal

Lê vegera babetin herdû heval


Hate Evdilmuttalîb rakir ji mal

Çun ji babê xwestin ew ranâ şepal


Weqîyek zîv û weqîyek zeheb

Sed şitûr sed pez e wî dane weheb


Sed beqer cûmle ciwan û samîne

Bu hinarên pêkve nexta Emîne


Hate Evdilmuttalîb vê seatê

Kir tedarîk kar û barê dawetê


Çêkirin zâd û teamam bil-eceb

Hem qureyşî xwendin û hindî ereb


Emîna xemlê ji rengê gûlşenê

Zend û bazin rêştine ji rengê hinê


Xweş newa û xweş eda hatin ereb

Cuma bu ew şeb nehê mahê receb


Wê şevê anîn nîkah û aqdê best

Bûk û zava mane şerbet dane dest


Der Mekkê meşhûrî bu ev gotina

Evdillah zavaye bûke Emîna



Hesret û kerbî hemî berbat kirin

Wê şevê sed jin temamî jê mirin


Bû û zava herdû çune xelwetê

Şahîyane kefte baxê cennetê


Zu di ridwanê vekir babê cinan

Daketin dergehê nîran nagîhan


Hur û xîlman û çem û teyr û nebat

Hatine hemd û senayê xweş lûxat


Ez demê can bexşî cîbrîlê emîn

Mijde da ehlê semawat û zemîn


Rabê mizgînî bibe ji mexlûqan re

Ji asîman û erdê ta teht-es-sere


Xûlxulê peyde bu der heft asîman

Sewtê tesbîhê melek çu lamekan


Hate xwarê Cebraîl û mijde da

Keksê alâ yek li banê Kabê da


Mijde da mexlûqê ha ê behr û ber

Cûmle heywanetan zanî ev xeber


Xweş nîda hat ez yesar û meymene

Nura Ehmed hatî çu nîk Emîne


Hatê nuranî şef-îl mûznîbîn

Hatê xeyr-ûn-nasê xetmûl mûrselîn


Wê şevê hindî sanem bun sernûgun

Textê İblîsê leîn buwa ji gun


Lew li ser suret revî teşbîhê mar

Hate gohê bo qûbeysê kir hewar


Zûryeta wî cûnle hatin bê newa

Ew çi hale bêje me wî gote wa


Lew li min çêbuye tirs û zelzele

Ba Muhemmed Emîna bu hamîle


Hatî dewra Ehmedî dewra me çu

Lat û İzza dê bikat bê av û ru


Yek j ime êdî nehiştin bit eyan

Wî li me rê girt çuna asîman


Ronîya herdu cîhan û millatan

Ummeta wî çêtirîne ummetan


Hate xwin rêzê cîhan qir seffaq

Em ji deste wî hemî dê bin helaq


Dê çi bit halê me û tedbîr û ray

Ay û way û ay û way û ay û way


Hem di sûbha wê şevê dewlet fûzun

Textê şahanê cîhan bun sernûgun


Bê tekelûm ma devê hindî milûk

Şah eger hakim eger mîrê bilûk


Emîne gote şeş meh çune ser

Min ji hemla xwe nedî qet yek eser


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Paşî şeş meh gote min awazê xeyb

Min li te mizgîne Pakîze ceyb


Wî digel te xatemê peyxemberan

Nasixê herfa kîtab û defteran


Lê di xewnê de me dîtin bê eded

Enbîya û remz û nîşan û sened


Ewwela min dî ji min nurek diçit

Qesrê bûrsa min ji Eqsa wî didît


Mahî ewwel hatî Adem teyyîba

Kir selam û gote hemlê merheba


Mahî sanî hatî Şît ez meymene

Gote min mizgîn li te ya Emîne


Mahî rabi Nuh û Xamis Hud û hem

Hatine mizgînî da min ez kerem


Mahî sadis hatî İbrahîm Xelîl

Da min mizgînî ji wê hemlê celîl


Mahî sabi hatî İsmaîl zebîh

Mijde bexşî min ji wî hemlê melîh


Mahê samin hatî Mûsa ba wefa

İbşîrêya Emîne bil Mistefa


Mahê tasi hatî îsa ji asîman

Mijde da min hatî siltanê cîhan


Ew ku şeş meh çun ji hemlê mûnqelîb

Gote Evdillahê Evdilmuttalîb


Ba ticaret dê biçita semtê şam

Der Medîne bar bikî temr û team


Wê demê dê Emîna godek bibê

Yek ziyafet lazime dawet bibê


Evdillah an meh û ruwê gûlîzar

Der Medînê şerbeta mergê wexwar


Emrê Evdillahê bîst û pênc û sal

Burî û kir ji wê dinya îrtîhal


Çun ji Evdilmuttalîb ew waqîe

Herdu çavê Emîna bun damîe


Esmerê min ma ji xelkê karîwan

Hatine pey dane ew ruh û rewan


Kan habîbê min dilê min bu dûnîm

Ax û hesret godekê min ma yetîm


Dar û ber bo wî girîn wê seatê

Av û ronîk nedînê qet mûhletê


Hem melek rabûn û gotin ya kerîm

Nê hebîbê te Mihemmed ma yetîm


Malikê milkê ezîm da ew cewab

Çêtirim bo wî ji xeyra dê û bab


Ey xwedawendanê aqlê mûsteqîm

Kes nizanit qiymete dûra yetîm


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Ez rebî-ûl ewwela şeb ruşene

Heştê şev burîn li helmê Emîne


Ya nehê zail jbu ji tirs û xena

Ya dehê bu mijdedar xîf û mîna


Yanzde hem bu xûlxûl û awaz û hem

Zimzima tesbîh û hindî der herem


Diwanzde hem hil bu şemala dewletê

Emîna mabu tenê der xelwetê


Wê şevê der Kabê Evdilmuttalîb

Mabu bo tamîra erdê mûxelîb


Emîna got mam bi tenî bê mêr û jin

Ez demek tirsam û lerze hat emin


Min dî xanî ronî bu xayet belê

Çarî jin hatin ji riknê menzelê


Ba cemal û hisn û nuranî qemer

Hûlleyê istebreq û sûndûs li ber


Leleha têr ew ji ava kewserê

Zûlfîha sed tena dane enberê


Bejn û bala ser û sîmayê şefaf

Min şibhandin tuxmeyê Evdilmenaf


Yek li destê rastê hat û yek li çep

Yek li pişt û yek li pêş min ba edeb


Ew kî bun Hewa û Sara Asîye

Yek li pêş min Meryema îmranî ye


Meryemê hisn û melahat zêde bu

Palveda bu ew ji bo min tekye bu


Nagîhan bu zimzim û tesbîh û deng

Ba lûxathayê muxtelîf reng û reng


Rast û çep min di kewakip têk firin

Qafê ta qafê cîhan bu enwerîn


Pêkve dinya min dî buye qûrsê nur

Meşriq û mexrib didîtin min ji dur


Keskê alâ yek di xerbêda me dî

Yek li şerqê yek li banê Kabê dî


Emrê Cebraîl kirî mîrê mezin

Mijde da ehlê semawat û zemîn


Daketin dergahê nîran bê guman

Şahîyane hur û wîldanê cinan


Xûlxûlûn horî di qasrê cennetê

Kî dizanit kar û barê qudretê


Hatî Cebraîl melaîk fewce fewc

Çar kenarê mekkehê bune mewce mewc


Nagîhan ez tîhnî bum wê seatê

Min dî da destê min tasek şerbetê


Sipî û wek şîr şêrîn wek esel

Nê ji wê şî û esel bune mesel


Min wexwar û tîhnî çu filhal ji min

Teyrekî sipî hat û per malî di min


Wê demê min bu Mihemmed Mistefa

Nura can û madena sidq û sefa


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Cûmle zeretê cîhan da ev nîda

Kirne gazî pêkve gotin merheba


Merheba ey sirrê furqan merheba

Merheba ey derdê derman merheba


Merheba ey canê baqî merheba

Merheba ey işşaqî saqî merheba


Merheba ey alî siltan merheba

Merheba ey kanê îrfan merheba


Merheba ey şemsê taban merheba

Merheba ey canî canan merheba


Merheba ey qurret-ûl aynî xelîl

Merheba ey xasê mehbûbê celîl


Merheba ey rehmeten-lil-alemîn

Merheba ente şefî-ûl mûznîbîn


Merheba ey afîtabê bê zewal

Merheba ey mahê tabê lâyezal


Merheba ey bûlbûlê baxê wîsal

Merheba ey eşînayê zûl-celal


Merheba ey nurî xurşîdê xweda

Merheba ey tû ji heq nabî cuda


Merheba matlubê alem her tû wî

Merheba ewlâdê Haşem her tû wî


Merheba ey nura heq ra mazharî

Merheba ey ewlîyan ra serwerî


Merheba hatî şivanê ûmmetê

Merheba hat bo me nura dewletê


Merheba ey bedrê alem ya mûnîr

Merheba ey xelkê girtî destegîr


Merheba siltanê cûmle enbîya

Merheba ey nurê çeşmê esfîya


Ger divêtin hûn ji narê bin necat

Bi işq û şewqek hûn bibêjin Es-selat


Çavkanî[biguherîne]

http://www.scribd.com/doc/31266575/Mewluda-Melaye-Bate