Îbn Hacîb

Ji Wîkîpediya, ensîklopediya azad.
Jump to navigation Jump to search

Îbnî Hecîb (1174-1248) nivîskar û alimê mezheba Malikî ye. Îbn Hecîb bi eslê xwe kurde ku li Misirê ji dayik bûye û dîsa jî li Misirê miriye.[1]. Berhema wî ya herî navdar El-Kafiye ye.

Navê wî yê dirêj Osmanê kurê Omerê Ebû Bekr e. Kunya wî Ebû Amr û Bernavka wî Cemaledîn e.

Pêşiyê li Misirê perwerdehiya Quranê girtiye, ji wî şûnde jî fiqihê hîn dibe.

Perwerdehiya xwe li cem Ebul-Hasen el-Ebyarî, Ebu’l-Hasen bin Ceyd, Îmamê Şatibî, Gaznewî, Ebu’l-Cud, İmam-ı Ebu’l-Hasen Şazilî hildaye.[2]

Berhemên wî[biguherîne]

  • 1. El-Kafiye
  • 2. El-İzah
  • 3. Şafiye
  • 4. Elmaksad-ul-celîl
  • 5. El-Emalî,
  • 6. Risale fil-uşr,
  • 7. El-Kasîdet-ul Muwaşaha,
  • 8. Munteh-es-sual,
  • 9. Muhtasar-ul-munteha,
  • 10. Muhtasar fil-furû
  • 11. Cami-ul-ummihat.

Çavkanî[biguherîne]

  1. Mu’cem-ul-müellifîn cild-6, r. 265
  2. Îbn Xelikan, Mirina Zedegan, cild 3, r. 248