Îbrahîm Goranî

Ji Wîkîpediya, ensîklopediya azad.
Jump to navigation Jump to search

Îbrahîm Goranî (1616 Şehrezûr - 1690 Medîne) alimê mezheba şafiî û nivîskarekî kurd e. Navê wî Îbrahîm bin Hesen bin Şihabedîn el-Goranî eş-Şehranî eş-Sehrezûrî ye. Leqeba wî Burhanedîn e. Navdankên wî Ebul-Îrfan, Ebû Îshaq û Ebû Mihemed e.[1]

Îbrahîm Goranî perwerdehîya xwe pêşyê di nav malbata xwe de girt, piştî demekî diçe Medîneyê bicîh dibe. Li Medîneyê li cem alimên mezin dersên olê û fenê yên weke fiqih, mentiq, hedîs û matematîkê hîn dibe. Îbrahîm Goranî gellekî pirtûk jî nivîsandîye tê gotin hêjmara pirtûkên wî 80 ne Lê hemî vê gavê tunene.

Pirtûkên Goranî[biguherîne]

  • 1-İbda-un-ni’meti bi-tahkîki sebk-ir-rahmeti,
  • 2-İthaf-ul-halef bi-tahkiki mezheb-is-selef,
  • 3-İthâf-uz-zekî bi-şerh-it-tuhfet-il-murseleti ilen-Nebiyyi,
  • 4- El-İsfar an asli istihareti a’mal-il-leyli wen-nehar,
  • 5-lşrak-uş-şems bi-ta’rîf-il-kelimat-il-hams,
  • 6-El-İlan bi-def’it-tenakudı fî sûret-il-a’yan,
  • 7-A’mal-ul-fikri ver-rivayât fî şerhi Hadîsi “İnnemel-a’malu bin-niyyat”,
  • 8-El-İlmam,
  • 9-İmdâdu zev-il-isti’dad,
  • 10-İnba-ul-enbâi alâ tahkîki i’rabu La ilahe illallah,
  • 11-Tekmîl-ut-ta’rîf,
  • 12-Tenbîh-ul-ukûl,
  • 13-El-Cewab-il-meşkûr anis-sual-il-menzûr,
  • 14-Şevarik-ul-envar fil-meslek-il-muhtar,
  • 15- Diyâ-ul-misbah fî şerhi Behçet-il-ervah,
  • 16- Kasd-us-sebîl ilâ tevhîd-il-hakk-ıl-wekîl,
  • 17-El-Kavl-ul-mübîn fî mes’elet-it-tekwîn,
  • 18-El-Lem’ at-us-seniyye fî tahkîk-il-ilkai fil-emniyeti,
  • 19-El-Levami’ul-lealî fil-erba’în-el-avalî,
  • 20-Mesalik-ul-ebrar ilâ ehadîs-in-nebiyy-il-muhtar,
  • 21-Meslek-ul-i’tidal ila ayeti halk-il-a’mal,
  • 22-El-Meslek-ul-celî fî hukmi şath-il-welî,
  • 23-Meslek-us-sedad ila mes’eleti halk-il-ibad,
  • 24-El-Meslek-ul-garîb, ilâ sualat-il-habîb,
  • 25-Matla’ul-cûd bi-tahkîk-ıt-tenzîh fî vahdet-il-wucûd,
  • 26-En-Nebras li-keşf-il-iltibas,
  • 27-Şerhu Kasîdet-il-Endelusiyye,
  • 28-Şerh-ul-Avamil-il-Curcaniyye,
  • 29-Şerh-i akidet-is-sahîha.

Çavkanî[biguherîne]

  1. Esma-ul-meellifîn cild-1, r. 35