Kobanî

Ji Wîkîpediya, ensîklopediya azad.
(Ji Kobanê hate beralîkirin)
Here cem: navîgasyon, lêgerîn
Kobanî
عين العرب ʿAyn-ul-ʿArab
Kobanî (Sûrî)
Kobanî
Nexşeya cihan Sûrî
Aleppo districts (ku).PNG
Nexşeya parêzgehê
Kargêrî
Welat Bashûrê Rojavayê Kurdistanê
Dûgel Sûrî
Parêzgeh Heleb
Navçe Kobanî
Demografî
Gelhe 62.634 (2010)
Erdnîgarî
Bilindayî 511 m
Koordînat 36° 53′ 35″ Bakur
      
38° 21′ 13″ Rojhilat
 / 36.89306°Bk 38.35361°Rh / 36.89306; 38.35361

Kobanî (bi erebîعين العرب, ʿAyn-al-ʿArab), bajarekî kurdan e, li başûr rojavayê Kurdistanê, ew li ser sînorê di navbera Sûriye û Tirkiyeyê de ye, li hemberî bajarê Sirûcê yê li aliyê tirkî. Kobanî nezîkî 160 km bakurî rojhelatê Helebê ye, Kobanî li rojhelatî Firat e 30 km navbera wê û Firat de heye, piraniya xelkê li ser çandiniyê dijîn.

Şêniyên Kobaniyê û gundên wê bi tevahî kurd in, ji bilî malbatên polîs û mamûrên dewletê yên ji deverên din hatine. Ta salên heftêyan jî malên ermeniyan lê hebûn lê yek bi yek bar kirin Helebê yan welatên din, Ermenistan jî di nav de. Êlên Kobaniyê yên mezin eşîrên Berazî û Kêtikan in. Serdarên navdar yên Berazan Bozan Beg û Hirço Beg bûn. Ji aliyê Kêtikan yê herî navdar Besrawî Axa bû. Bozan Beg di dema xwe de nûnerekî (mebûsekî) Rihayê bû, di Meclîsa Millî ya Mezin a Enqereyê de. Kurê birayê wî Hirço, Şahîn Şahîn, di salên 50yan de li Şamê nûnerê parlemana Sûriyeyê bû û Hirço yek ji sazdarên komeleya Xoybûn bû. Şêx Salih, ku ji Amûdê hatibû û rêberiya terîqeta neqşebendî dikir, yek ji navdarên bajêr bû, wekî Mele Mislim, Miftiyê Kobaniyê, Meçhan Axa ji Kaniya Ereban, dengbêj Mişoyê Bekebûrê, Baqî Xido, hunermend Reşîd Sofî, Miço Kendeş ( Miço Kendes) û herweha birêz Polat Can û Jan Dost, çendek in ji nivîskar û rewşenbîrên kobanî yên navdar in. Piraniya xelkê gundên bi Kobaniyê ve girêdayî xwe bi çandiniyê ve mijûl dikin. Di van salên dawîn de li Kobaniyê pîşesazî jî berfireh bû.

Navê Kobanî[biguherîne]

Kobanî li dû ketina Dewleta Osmanî, li dawiya şerê cîhanî yê yekem ji aliyê fransiyan ve li ser rûbareke di navbera gundê Kaniya Ereban (di kutûgên Osmaniyan de: Arabpinar[çavkanî pêwîst e]) û gundê Kaniya Murşid de hat şênkirin. Kurmancên herêmê navê ku fransiyan destpêkê li vê şûnê kiribûn "Companie" (ligor nivîsa kurmancî: Kompanî) ligor zimanê xwe wergerandin Kobanî[çavkanî pêwîst e]. Pêş 60 salan, kesên şênkirina wê dîtibûn, dîroka şênkirina bajêr dizanibûn. Lewma navê Kobanî di arşîvên Osmaniyan de tune. Navê erebî Eyn el-Ereb ji navê Arabpinar hatiye, yanê wergera navê kurdî "Kaniya Ereban" e. Ligor nivîskarê kurd Şahîn Soreklî[çavkanî pêwîst e] ji hinek kesên ji herêmê, herêma ew bi xwe lê ji dayik bûye, bihîstiye, navê "Kaniya Ereban" li wê şûna li ser rûbarê, îroj rojhilatê Kobaniyê, hatibû kirin, çimkî havînê koçerên ereb pezê xwe lê av didan. Ta pêş destpêkirina raperîna sûrî, erebên ji berriya di navbera Reqayê û Kobaniyê de havînan pirêzeyên (erdên) kurdan li dû paleyê ji wan dikirîn û pezê xwe lê diçêrandin. Payîzê dîsa li warên xwe vedigeriyan.

Xaknîgarî[biguherîne]

Firehbûna erdê Kobaniyê 3000,23 km 2 ye. Hêjmara şîniyê wê li gorî serjmara dewletê di sala 2000î de 204.653 mirov in[çavkanî pêwîst e]. Li gorî nexşeya Kurdistanê, Kobanî û herêma Deşta Sirûcê yekser bi Rihayê ve girêdayî bûn. Di nav dewleta sûrî de Kobanî bi Helebê ve girêdayî bû. Li rojavayê bajarê Kobaniyê bi 30 km çemê Firatê (Ferêt) derbas ji aliyê Tirkiyeyê derbas aliyê Sûriyeyê dibe. Kobanî bi dora 80 km dûrî bajarê Rihayê (Urfa) ye.

Kobanî, di parêzgeha Helebê de ye, ji navenda bajarê Helebê bi 150 km dûr e. Li bakurê wê sînorê dewleta Turkiyê ye (Kaniya Murşid). Li başûrê wê bajarokê Sirrînê heye û li başûrê rojhilat bajarê Reqayê heye. Li aliyê rojhilat bajarokê herî nêzik Tilebyed e. Bajarokê herî nêzik li rojava Cerablus e (li rojavayê şûna Ferat dikeve nav erdê Sûriyeyê).

Herêma Kobaniyê ji zeviyên deshtî û yên qeracî (girên ne weqa bilind) pêk dihêt. Gundên li aliyê rojhilat ta gundê Tilêcbê wek gundên Deshta Sirûcê dihên nasîn. Li bashûrê bajêr Girê Mishtenûrê heye û ger mirov ji wir ber bi bashûr ve biçe, erd bi pirranî qeracî ye. Li dû dora 30 kîlometiran mirov dîsa digihê Çemê Ferêt, çimkî Ferat li dû ku dikeve nav erdê Sûriyeyê xwe ber bi rojhilat ve badide. Rojên îroj av li Kobaniyê, bi taybetî salên bêyî berf û kêmbaran, hindik e. Ta dû nîvê yekem ji sedsala 20an golek li Kaniya Murşid hebû û rûbarek ber bi rojhilat ve diçû, di navenda Kobaniyê re derbas Deşta Sirûcê dibû. Li Kaniya Ereban jî kaniyek hebû, ji bilî ava Qinaya Romanan. Hemî bi derbasbûna demê re miçiqîn.

Aborî[biguherîne]

Di herêma Kobaniyê de bêtir ji 300 gundan hene. Pirraniya xelkê bi çandiniyê û karên pê ve girêdayî ve mijûl in. Li gundan xwedîkirina dewêr jî heye. Li bajêr şûnên tamîrkirina otomobîlan, traktoran û patosan hene. Pêş kirîza dawîn û koçkirina xelkê bajêr tulumpeyên avê û “ẍerrazeyên” kolandina bîrên avê jî li vir dihatin çêkirin. Çiqa şêniyê bajêr û gundan xwe bi karan ve mijûl dike jî, bêkarî bi zêdebûna jimara şêniyê herêmê re bêtir bû. Bi encamê di van salên daîn de bi hezaran derketin derve û li bajarên Sûriyeyê, Lubnanê, Tirkiyeyê, Başûrê Kurdistanê, heta li Cezayirê û şûnên din dest bi karkirinê kirin. Di van salên dawîn de gellekan ji wan pere ji derve ji xwediyên xwe re dişandin. Ji bilî çandina gênim, cehê, û babetên din, di van salên dawîn de çandina darên fistiqan û zeytûnan jî li herêmê zêde bû. Çandina bembû bi encama kêmbûne avê sal bi sal kêmtir bû. Wekî gellek herêmên li rojhilatê Helebê, Kobanî jî ji lêniherîneke pêk-û-pêk ya hukûmeta sûrî dûr ma. Kurdbûna xelkê herêmê jî bêguman bandora xwe hebû. Av û elektrîg bi şêweyeke berdewam nebûn, karxaneyên mezin li herêmê nehatin birêxistin û zanîngeh li bajêr bi rê neketin. Ligel wê jî xwediyên şehadeyên bilind di zêdebûnê de bûn.

Jiyan[biguherîne]

Daniştvanên Kobaniyê Kurmanc in û zimanê wan yê devokî Kurmancî ye. Ta pêsh çend salan jinên bajêr û gundên wê kincên Kurmancî, Kiras, xeftan, derpeyê dirêj di bin de, bervanek û sixme li xwe dikrin û jinan kofî, keçên berbext tac û rext didan ser serên xwe. Mêran kiras li xwe dikirin û çefî û egala erebî bi kar dihanîn. Lê di van salên dawîn de, bi taybetî li bajêr, pirraniya ciwanan, bi keçan û lawan ve, dest pê kirin kincên ewropayî li xwe kin. Xelkê herêma Kobaniyê bi mazûvaniya xwe navdar in, mêvanhez in. Gellek ji Kurdên aliyê Tirkiyeyê salên heştêyan bi alîkarî û ma’zûvaniya wan derbas welatên din bûn. Çiqa rewş aborî ya hinekan ji daniştvanên herêmê ne weqa baş bûya jî xelkê herêmê ta çend salan berê di jiyana xwe de bextiyar bûn. Ji ber ku pirraniya xelkê endamên eşîran bûn, endamên civatê bi hev re alîkar bûn. Li herêmê dawetên bi dahol û zurne, govend û şahî, payîzê, dema ciwan li dû mewsiman dizewicîn, hebûn. Bi dehan, li hinek şûnan bi sedan, merî û mêvan beşdare van dawetan dibûn. Li Kobaniyê û doraliyên wê hinek xwaringehên mezin di salên dawîn de vebûn. Dema Newrozê bi hezaran derdiketin ser kaşê Miştenûrê bo pîrozkirina cejna neteweyî. Ev hemî ji meha 1emîn ya sal 2014 û şûn ve bi encama koçkirinê û penaberiyê hat guhertin.

Çand[biguherîne]

Ji her sê herêmên kurdî yên aliyê Sûriyeyê li herêma Kobaniyê eşîrtî û dilsoziya bi erfên eşîrvaniyê re herî bi hêz bûn. Van erf û toreyan ji alîne din bêtir li vê herêmê domandin, çimkî peywedniyên şêniyê gundên Kobaniyê û Kobanî bi xwe bi bajarên mezin re bi sînor bûn. Çiqa van toreyan ta dawiya sedsala 20emîn û çend salên destpêka sedsala 21emîn domandin jî, ew êdî sal li dû salê qels bûn. Jimareke ji sedeman rola xwe di vî warî de leyiztin. Yek ji wan hêsanbûna bidestxistina bernameyên bi sedan dezgehên televizyonî yên satelîtî bû. Sedemeke din zêdebûna perwerdeyî û bilndbûna jimara kesên bi şehadeyên bilind bû. Heye ku bandora kobanîyîyên nuha li welatên din dijîn jî ne biçûk be, lê bandora partiyên siyasî, bi taybetî ya PKK di şkandina rê û rêçikên toreyên eşîrvaniyê de mezin bû. PKK ne tenê li herêma Kobaniyê, lê pêş wê li herêmên kurdî yên aliyê Tirkiyeyê jî bandora toreyên eşîrvaniyê sist kir, çimkî wefadariya bêyî şert-û-merc ne êdî ji serokê eşîrekê re, lê ji serokê partiyê re dixwazt. Parastina jinê û veqetandina wê ji mêran pêş zewacê yek ji erfên eşîrvaniyê yên herî bi hêz bû. Rastiya ku PKK bi qayilî yan bêqyîleya xwediyan keç dibirin çiyê û dikirin gerîla mofirkeke grîng ya toreyên ehîrvaniyê şkand, bo nimûne. Bi destpêkirina “raperîna sûrî” re û bi zêdebûna çalakiyên ciwanan re li Kobaniyê, êdî keç jî bi şêweyeke bêtir serbest beşdare xwepêşandanan û kombûnan dibûn. Lixwekirina kincên ewropayî li şûna cil-û-bergên kurmancî rojane zêde dibû û guhertineke zû û bêtevdêr cîh digirt. Bi serperesştiya PYD û desthelatdariya wê re rewş êdî ji gellek aliyan ve dihat guhertin. Bi encama mercên bi vê yekê ve girêdayî û bandorên din yên “raperîna sûrî” êdî rola eşîran bi bû yeke bêyî bandor. Û kesayetiyên hêzdar yên di nîvê sedsala 20emîn de li herêmê hebûn, wek Hirço Begê, Bozan Begê (Hirço û Bozan Şahîn, serokên eshîrên Beraziyan), Besrawî Axa (Serokê eşîrên Kêtikan) û Mechan Axa (Serokê eşîrên pîjî), bo nimûne, li holê nebûn. Pêş ketina Dewleta Osmanî zarava, şêweya lixwekirinê, stran û toreyên herêmên Kobaniyê, Sirûcê û Rihayê wek hev bûn. Ya rast Kobanî wê demê nebû. Hemî gundên li rojhilatê Kobaniya îroj wek “gundên Deşta Sirûcê” dihatin nasîn. Bi danîna sînorê di navbera Sûriyeyê û Tirkiyeyê re vê çanda hevbeş dest pê kir sal il dû salê sist bibe, lê ligel mayîna sînor, danîna mayînan û derbasbûna bi dehan sal jî, gellek ji erfên çandî, bi taybetî yên gundiyan wek hev man. Bêyî guman perwerdebûna bi encama du sîstêm û du zimanên ji hev cuda de bandorên xwe dileyizin. Divêt bihêt gotin ku gellek ji toreyên şêniyê herêma Kobaniyê/Surûcê di heman demê de bi yên Êzîdiyan re hevbeş in. Zaravayên wan, lixwekirina cil û bergan û erfên zewacê û şîngirtinê ji gellek aliyan ve ji hev nêzik in. Berê li herêmê sofîtî, terîqet û mirîdiya şêxan jî hebûn, lê bi destpêkirina sedsala 21emîn re bandora şêxan û melleyan li ser şêweya jiyana xelkê hema-hema nema. Mişoyê Bekebûrê, Xidoyê Hindawî, Hemedê dûman û Baqî Xido ji stranbêjên herêmê yên kevn û navdar in. Yek ji berhemên devokî yên li dû Baqî Xido manî Destana dewrêşê Evdî ye, ku ji aliyê Shahînê Bekirê Soreklî ve wekî ku Baqî bi xwe gotibû hatiye nivîsandin, xwendin û li ser DVD tomarkirin. Stranbêjên din jî dê hebin ku li hinek gundan navdar bûn, çiqa berhemên wan yên tomarkiriî nebin. Berê li vê herêmê stranbêjî û hunermendî ne şanên serbilindiyê bûn, lê ev niherîn di nîvê duyemîn yê sedsala 20emîn de hat guhertin û nifşekî nû ji stranbêjan û hunermandan hanî holê, wek Baran û Miço Kendeş, Reşîd û Xalid Sofî, Ehmedê Çep û yên din. Ji ber ku perwerdeya bi zimanê kurdî qedexe bû û afirandina berhemên bi kurdî dikaribû bibûya sedema girtinê, berhemên wêjeyî yên nivîskî ta nîvê duyemîn ji sedsalan 20an hindik bûn, lê ji salên 1970yan û şûn ve, bi taybetî li dû bicîhbûna jimareke ji rewşenbîran li derve, pirtûkên wêjeyî yên ji nivîskarên kobanîyî dest pê kirin derkevin. Heye ku berhemên Shahînê Bekirê Soreklî û Jan Dost serkêşiya van berhemên wêjeyî kiribin. Bi hatina salên dawiya sedsala 20emîn re jimara nivîskar, rojnamevan û hunermendên ji herêmê di zêdebûnê de bû û îroj bi dehan ji wan hene. Bi hatina meha 10emîn ya sal 2014 re Kobanî û tevahiya gundên pê ve girêdayî hema-hema, bi encama hêrşa Da’ishê, bizdandinê, heta hêvotina revê, ji xelkê vala bûn. Mirov nema dikaribû wek civata herêmekê gotina “xelkê herêma Kobaniyê” bikira.

Eşîr û êl[biguherîne]

Li herêma Kobaniyê û ya Pîrsûsê eşîrên Kurdanên navdar ji demên par ve hebûne. Ta nîvê dûyemîn ji sedsala 20emîn beglerên wek Bozan Begê û Hirço Begê (Bozan û Mustefa Şahîn li Mekteleyê) ji Berazînên û Besrwaî Axa ji Kêtikan xwediyên pêkanî û rolên mezin bûn. Mechan Aẍa jî serdarekî Pîjan bû (li Kaniya Ereban bû). Gelek axa û malmezinên Kurdên li vê herêmê bi nav û deng bûn. Herêma Kobaniyê yek ji herêmên Kurdistanê û Sûriyeyê ye ku tê de bandorên erf û adetên eşîrvaniyê zindî man û di zihniyeta daniştvanên herêmê de xwedan rol bûn. Eşîrên din jî li herêmê hebûn, wek Şêxiyan, Bêskan, Zirwaliyan, Zînikliyan, Şedadîyên, I’lêdînan, Mi’êfiyan û yên din. Hinek ji wan şaxên ji eşîrên mezintir bûn wek ya Berazîyên û ya Kêtikan. Hevgirtina endamên eşîran û bandora wan di salên dawîn de kêm bûn. Bi hatina sedsala 21emîn re bandor ji gelek alîyen ve bi sînor bû û li herêmê beg û axayên navdar û bi hêz nemabûn.

Gund û Navçe[biguherîne]

Kobanî ji çar navçeyan pêk dihêt: Navçeya Kobaniyê bi xwe, Şêxên li Rojava, Sirrîn li başûr û Çelebî li rojhilatê başûr. Şêxên bi xwe ne gundekî Kurdên e. Ew li aliyê rojhilatê Çemê Firatê hema - hema gundê tenê ye ku gundekî Ereban e. Li doraliyên Sirrînê û Çelebiyê çend gundên Ereban jî hene. Bêhtir ji 321 gund li herêma Kobaniyê hene. Helinc, Şêran, Şerran Tilêcbê (Til Hacib), Tilxezal, Bozik, Qilhedîd, Qûmlix, Minaz, Mezrê û Sûsan hinek ji wan gundan in. Gundê Kaniya Murşid li rojhilatê Kobaniyê û gundên Kaniya Ereban û Mikteleyê li rojhilatê wê di salên dawîn de bûn beşên ji Kobaniyê.

Bermayiyên Dîrokî[biguherîne]

Li hinekan ji gundên herêma Kobaniyê bermayiyên dîrokî yên kevnar hatine dîtin, lê bi pirranî ji wan shûnan hatine rakirin û li entîkxaneyên bajarên mezin, yek ji wan Heleb, hatine bicîhkirin. Gellekên din hatine dizîn û wenda bûne. Li Şêranê, bo nimûne, du peykerên şêran yên ji kevirê reş hebûn, lê ji wir hatin birin û li Reqqayê hatin danîn. Li ser Girê Miştenûrê şkeftên dîrokî hebûn, lê hinek ji wan hilweşiyan yan tiji xwelî bûn. Li herêmê gellek ziyaretên “pîroz” berê hebûn, lê bi derbasbûna demê re neman. Ziyareta Xanmamed û Ziyareta Kurrikê du ji wan in. Demekê dêrên Ermeniyan jî li Kobaniyê hebûn. Ya mezin ji wan li nêzikî xwendegeha Ermeniyan ya li başûrê navenda bajêr bû û du kilîseyên biçûktir hebûn, lê bi koçkirina Ermeniyan re dêrên wan jî neman. Destpêka sedsala 21emîn ji bilî 2-3 Ermeniyan kesek li Kobaniyê nemabû.

Ermenî û Endamên Netewe/olên din[biguherîne]

Divêt bihêt gotin ku rola Ermeniyan di şênkirin û pêşvexistina Kobaniyê de pirr mezin bû. Ermenî destpêka salên sedsala 20emîn ji aliyê Tirkiyeyê reviyabûn û hatibûn nav Sûriyeyê. Guman tê de niye ku ew bi alîkariya desthelatdariya fransî li Kobaniya destpêkê hatibin bicîhkirin. Bi kêmasî ta dawiya salên 50ahn pirraniya şêniyê beşê bakur ji Kobaniyê, beşê li bakurê rûbarê, ermanî bûn, lê Ermenî li aliyên din jî hebûn. Kilîseyeke wan ya mezin û yek yan du kilîsyeên biçûk hebûn. Her weha xwendegeheke Ermeniyan li kêleka meydana bajêr hebû. Pîşesazên Kobaniyê ta dawiya salên 50han hema-hema hemî Ermenî bûn, ji makînêsan û “lihêmciyan” bigir ta ne’ilbend û kulavçiyan û qilêçiyan. Destpêkê ew her weha xwediyên qehwexaneyan û firoşgehan bûn, wekî “Qehweya Karmên,” “Dukana Lîwon” ya ku gellek ji babetên meyê û cigareyan difrotin, û dukana Canîgê Qesab. Berber û “qondercî” yên destpêkê jî yan Ermenî yan Siryan bûn. Gellek şagirtên kurd li ber destê Ermeniyan fêrî karên pîşesazî bûn. Pirraniya şofêrên destpêkê jî Ermenî bûn, wek Almaz Bêdo û lawên wî; wek Lawo û brayê wî Stîpan. Navbera Kurmancan û Ermeniyan gellekî baş bû û gellek ji wan dostên ji hev nêzik bûn. Çi kêşeyên olî ta salên 50han di navbera Kurmancên musilman û Ermeniyên xiristiyan de nebûn. Hemî Ermeniyan bi Kurmancî dizanibûn û gellekan ji wan wek Kurmancan dipeyivîn. Di nav xiristiyanan de çend malbatên Siryanan jî hebûn, wekî Mecîdê berber. Salên 40an bi kêmasî du malên Yehûdiyan jî li Kobaniyê hebûn. Li herêma Kobaniyê Ereb nebûn, ji bilî ma’mûr û cendirmeyên li Kobaniyê bi xwe. Ger çend malbatên ji paşerehên erebî hebûna jî ew bi ziman, erf û adetên xwe bû bûn Kurmanc.

Dîrok[biguherîne]

Rewşa Siyasî[biguherîne]

Ta dawiya salên 1960an hestê netewyî li Kobaniyê, wekî li her du herêmên kurdî yên din li aliyê Sûriyeyê, ne bilind bû. Hinek bandora nivîskar û siyasetmedarên ji Tirkiyeyê derbas bûnî, wek Osman Sebrî, Cegerxwîn, Celadet Bedirxan. Nûrî Zaza û hinekên din, ji aliyê neteweperestiyê ve dest pê kiribû, lê pirraniya xelkê ji siyasetê dûr bû. Li bajaran heye ku rola piştgirên partiya komonîst ya sûrî ta dawiya salên 60an bêtir aktîv bû. Ji aliyekî din ve, ji aliyê niştimanî ve Kurdên Sûriyeyê ta radeyeke bilind şoreşa li “Kurdistana Îraqê” bi serdariya Mustefayê Barzanî, ku hinekan navê “Kalê” lê dikirin, ji xwe re wek hêvî didîtin. Li dû veqeta sekretêrê Partiya Demokrat ya Kurdistana Îraqê (PDK) Îbrahîm Ehmed, Celal Talebanî û hevalên wan ji PDK neyariyeke tûj di navbera her du aliyan de bi rê ket û bi damezirandina Yeketiya Niştimanî ya Kurdistan (YNK) re ew neyariya kûrtir û germtir bû. Encamên wê gihîştin nav aliyên siyasî yên Kurdên Sûriyeyê jî. Di havîna sal 1979 de serokê rêxistina nû Partiya Karkerên Kurdistan, PKK, Abdullah Ocalan ji Tirkiyeyê gihîşt Kobaniyê û ji wir derbas Helebê û Şamê bû. Bi alîkariya recîma sûrî ya bi serdariya Hafiz el-Esed, ku bi salan li Lubnanê serpêereşt bû, Akadêmiya Mezlûm Dogan li herêma Beqa’ ya lubnanî vebû û li wir bi refan gerîla, gellek ji wan Kurdên Sûriyeyê, bo şerkirinê hatin fêrkirin. Bi encama vê yekê PKK êdî xwe di nav Kurdên Sûriyeyê de bi cîh kiribû, bi razemendiya recîma sûrî ya ku wê demê peywendiyên ne baş bi Tirkiyeyê re hebûn. Partiyên kurdî yên pêş PKK li Sûriyeyê bi derbasbûna demê re, û bi encama stema recîma sûrî, bêhêz û ta radeyeke bilind bêbandor bûn. Kêşeyên di navbera berpirsên wan de zêde dibûn û bi encamê beşbeşbûn, ta wê radeyê ku jimara wan deh derbas kir. Bi encama zexta ji Tirkiyeyê, lihevkirina her du dewletan û bşhbûna peywendiyên wan, hukûmeta sûrî ji birêz Ocalan xwazt ku ji Şamê biçe der. Ligor gotareke Behzad Mîran, ku di malpera Rudaw.net de hatibû weşandin, birêz Ocalan roja 7/10/1998 ji Sûriyeyê derket. Li dû derketin û girtina wî PKK li Sûriyeyê bêhêz bû û bandora wê di nav Kurdên Sûriyeyê de kêm bû. Li herêmên kurdî jî, wekî li pirraniya deverên Sûriyayê, pêlên raperîna daxwaza demokrasiyê sal 2011 geş bûn. Zatî li herêmên kurdî raperîneke ji Qamîşloyê bi rê ketî sal 2004 gurr bû bû. Bi derbasbûna demê re tevgera azdî-û-demokrasî-xwaziyê ji dest kesên ku guhertineke bêyî şerê çekdarî dixwaztin derket û ket dest Artêşa Azad. Hêdî-hêdî rêxistinên îslamî yên tundrê fersend bi dest xistin û xwe li ser sehneya sûrî bi hêz kirin. Çekdarên wan xwe gîhandibûn doraliyên Kobaniyê jî. Li dû destpêkirina sherê navxweyî li Sûriyeyê Partiya Yeketiya Demorat PYD dest pê kir bi hêz bibe. Bi taybetî li dû ku serokê wê Salih Muslim, ku bi xwe ji herêma Kobaniyê ye, ji Qendîlê derbas herêma Cizîrê bû, PYD li herêmên sûrî şûna organên dewletê digirt. Ligor rêxistinên din yên Kurdên Sûriyeyê, ev bi razemendî û rêberiya hukûmeta li Şamê bû. Bo demekê hinek organên dewletê karê xwe li herêmine kurdî, bi taybetî li Qamîşlo, bi hebûna PYD li wan şûnan domandin. Dû re PYD hêza xwe ya leşgerî YPG bi rê xist û serpereştiya her sê herêmên kurdî xist dest xwe. Dijberên PYD ew wek hevkara bi recîma sûrî re hesibandin, lê PYD haşa li vê yekê dikir û neyarên xwe wekî bêhêz û ji xelkê dûr hesibanidn. Sal 2013 PYD her sê herêmên kurdî, ku wek “rojava” bi nav dikirin, kirin sê kanton: Kantoba Cizîrê, Kantona Kobaniyê û Kantona Efrînê. Hemî rêxistinên bi PKK ve girêdayî piştgirî li PYD dikirin. Divêt li vir bihêt gotin ku PYD, wek PJAK li Kurdistana Îranê û Partiya Çareseriya Demokratî li Kurdistana Îraqê bi daxwaza serokê PKK Ocalan û alîkariya partiya wî hat birêxistin. Ber bi dawiya meha 9emîn ji sal 2014 Da’işê hemî gundên herêma Kobaniyê, ji rojhilatê bajarokê Til-Ebyedê ta gundê Şêxler yê li rojhilatê Ferêt bi dest xistibûn. Bi hatina meha 10emîn ji sal 2014 re alîne Kobaniyê ketibûn dest Da’uşê, lê şervvanên YPG beşê bakur ji bajêr di dest xwe de hîştin û berxwedaneke germ li hember çekdarên Da’işê bi rêxistin. Hema-hema tevahiya xelkê medenî êdî ji gundan û Kobaniyê derketibûn û bi pirranî sînor derbas aliyê Tirkiyeyê kiribûn. Bi hatina dawiya sal 2000 re navê Kobaniyê wek bajarê berxwedana li dij Da’işê li cîhanê belav bû bû. Kobanî bi xwe, bi encama hêrîşên firrokî yên amerîkî û hevalbendan li dij Da’işê rastî ziyaneke mezin hatibû û gellek xanî û avahiyên wê hilweşiyabûn. Şervanên YPG, hinek çekdarên Artêşa Azad û 150 pêşmergeyên ji başûrê Kurdistanê li alîne bajêr serpereşt bûn, lê lêdana firrokî ya li Da’işê li beşine bajêr didomand. Hema-hema tevahiya şêniyê Kobaniyê û gundên wê êdî penaber bûn.

Li beşê "Rewşa Siyasî" binihêre.

Çavkanî[biguherîne]

Girêdanên derve[biguherîne]


36°53′35″Bk 38°21′13″Rh / 36.89306°Bk 38.35361°Rh / 36.89306; 38.35361